خدا حافظ

خدا حافظ همین حالا همین حالا که من تنهام

خدا حافظ به شرطی که بفهمی تر شده چشمام

خدا حافظ کمی غمگین به یاد اون همه تردید

به یاد اسمونی که منا از چشم تو  می دید  

اگه گفتم خدا حافظ نه اینکه رفتند ساده است

نه این که میشه باور کرد دوباره اخر جاده است

خدا حافظ واسه اینکه نبندی دل به رویا ها 

بدونی بی تو و با تو همینه رسم این دنیا

خدا حافظ خدا حافظ  همین حالا خدا حافظ

ببینم تو دوست نداری خدا حافظی کنی ؟ پس بمون

                                                   مسافر                                   

چو رخت خویش بربستم ازاین خاک                            همه گفتند با ما اشنا بود

ولیکن کس ندانست این مسافر                          چه گفت و با که گفت و از کجابود

دیده ور

دو صد دانا در این محفل سخن گفت                          سخن نازک تر از برگ سمن گفت

ولی با من بگو ان دیده ور کیست                               که خاری دید و احوال چمن گفت

سروری

خدا ان ملتی را سروری داد                          که تقدیرش به دست خویش بنوشت

به ان ملت سروکاری ندارد                                   که دهقانش برای دیگران کشت

دریا

نهنگی بچه ی خود را چه خوش گفت                          به دین ما حرام امد کرانه

به موج اویزو و از ساحل بپرهیز                                 همه دریاست ما را اشیانه

                                               مرغ گرفتار                                    

من نگویم که مرا از قفس ازاد کنید                       قفسم برده به باغی و دلم شاد کنید

فصل گل می گذرد ، هم نفسان بهر                        خدا بنشینید به باغی و مرا یاد کنید

یاد از این مرغ گرفتار کنید ای مرغان                        چون تماشای گل و لاله و شمشاد کنید

هر که دارد ز شما ، مرغ اسیری به قفس                         برده در باغ و به یاد منش ، ازاد کنید

اشیان من بی چاره ، اگر سوخت چه باک!                        فکر ویران شدی خانه ی صیاد کنید

بیستون بر سر راه است، مبادا از شیرین !                        خبری گفته و غمگین دل فرهاد کنید

جور بیداد کند عمر جوان کوتاه                                           ای بزرگان وطن بهر خدا داد کنید

گر شد از جور شما خانه ی موری ویران                      خانه ی خویش محال است که اباد کنید

کنج ویرانه ی زندان شد اگر سهم بهار                               شکر ازادی و ان گنج خدا داد کنید

                                            با تو یاد هیچ کس نبود روا                           

ای خدا ای فضل تو حاجت روا                                             با تو یاد هیچ کس نبود روا

قطره ی دانش که بخشیدی زپیش                                 متصل گردان به دریاهای خویش

قطره ی علم است اندر جان من                                          وارهانش از هوا وز خاک تن

صد هزار دام و دانه است ای خدا                                      ما چو مرغانی حریصی بی نوا

گز هزاران دام باشد هر قدم                                          چون تو با مایی نباشد هیچ غم

از خدا جوییم توفیق ادب                                              بی ادب محروم شد از لطف رب

بی ادب تنها نه خود را داشت بد                                             بلکه اتش در همه افاق زد

شروع خنده زیباست پیان ان زیباترین لحظه برای غم است

دل من پر از یاد دخترای است که بلند بلند می خندند

پس ای دختر نخند

صدايم در برابر صدايت بي صداست، چشمانم در برابر چشمانت نابيناست، خنده هايم در كنار خنده هايت خاليست، پس بدان بي تو هيچم، تنهايم نگذار تا با تو هم آواز شوم

مي خواستم برايت هديه اي بفرستم, نسیم گفت مرا بفرست تا موهايش را نوازش کنم, باران گفت مرا بفرست تا صورتش را بشويم و اشکهايش را پاک کنم, ناگهان قلبم گفت مرا بفرست تا دوستش داشته باشم و تو همه وجودم شدي

عاشق و مجنونت شدم .نخونده مهمونت شدم. کلي پريشونت شدم. شمع تو شمعدونت شدم .خاک تو گلدونت شدم . خادم و دربونت شدم . عمري غزل خونت شدم . شعراي ارزونت شدم… اما بازم نیومدی

غضنفر داشته تو مراسم عزاداري زاز زار گريه ميكرده, بهش ميگن تو جزو كدوم خانوادهایي؟ ميگه من جزو ساير بستگانم...

کعبه ی مخفی

ای ابشار،نوحه گر از بهر چیستی؟

      چنین بر جبین فکنده از اندوه کیستی؟

دردت چه بود که چون من تمام شب

     سر را به سنگ می زدی و می گریستی؟

***

از قضا آیینه ی چینی شکست

خوب شد اسباب خود بینی شکست

***

عشق چون آید برد هوش دل فرزانه را

     دزد دانا می کشد آول چراغ خانه را

آن چه ما کردیم با خود هیچ نابینا نکرد

       در میان خانه گم کردیم صاحب خانه را

***

برو طواف دلی کن که کعبه ی مخفی است

                       که آن خلیل بنا کرد و این خدا خود ساخت  

***

شمعیم خوانده ایم خط سرنوشت خویش

        ما را برای سوز و گداز آفریده اند  

***

پروانه نیستیم که به شعله جان دهیم

         شمعیم که جان گدازم و دودی نیاورم

***

بلبل از گل بگذرد چون در چمن بیند مرا  

         بت پرستی کی کند گربرهمن بیندمرا

در سخن مخفی شدم مانند بو در برگ گل

              هر که خواهد دیدنم گو در سخن بیند مرا

                                                                                زینب النسا

در کوچه سار شب

درین سرای بی کسی کسی به در نمی زند

                               به دشت پر ملال ما پرنده پر نمی زند

یکی زشب گرفتگان چراغ بر نمی کند

                             کسی به کوچه سار شب در سحر نمی زند  

نشسته ام در انتظار این غبار بی سوار

                         دریغ گز شبی چنین سپیده سر نمی زند

دل خراب من دگر خراب تر نمی شود

                         کخ خنجر غمت ازین خراب تر نمی زند

گذر گهی است پر ستم که اندرو به غیر غم

                          یکی صلای اشنا به رهگذر نمی زند

چه چشم پاسخ است از این دریچه های بسته ات  

                              برو که هیچ کس ندا به گوش کر نمی زند

نه سایه دارم و نه بر بیفکنندم و سزا است

                           اگر نه بر درخت تر کسی تبر نمی زند

                                                                                         تهرانی دی ۱۳۳۷